Sånn omtrent overalt

Visst har eg vore
sånn omtrent overalt
med tida mi i hendene.
På biltur gjennom ørkenen,
på varme steinar,
i tusen ulike skogholt
eller på sammenleggbare stolar
med kaffikruset
varmt mot henden mine,
sett parasollar veksa
som ville blomar
på glødande sandstrender,
og sote på utalege møte
der orda har svirra
og toppen av kulepennen
har flisa seg mot tennene mine.
Visst har eg plukka jordbær
og studert dei små grøne prikkane
Ftterst på skalet.
fire gonger
har eg med varme auge
sett barna mine vakla
dei første stega over golvet.
Eg har fått brød og vin
av klovnar i ein sirkusmanesje,
og sett menn sykla nakne
gjennom San Franscisco.
Eg har dansa i Afrika
til tromminga
frå eit barn utan ord,
og kjend lukta
av bål og mjølk
frå ein masai
med spyd og mobltelefon,
som eg vart klemt inntil
på ein overfylt buss
der babyar sov
knytta godt fast
til sterke kvinneryggar,
og tend bål om natta
på Orrestranda
og sunge til morgonlyset vakna
Eg har trilla barnevogner
lenger enn dei fleste
og sykla
på gamle syklar
i motvind over Jæren.
Men mett er eg ikkje
bare klorer meg fast
med opne hender
som aldri heilt
kan fyllast.
Kva er det for ein merkeleg tanke
at tida skal vera forgjengeleg?

Heidi