Ei bøn om å gripa lyset

Medan sekunda mine tikkar mot æva
syng det ein fugl i hagen min.
Eg opnar døra mi mot sommaren
og held fast på perla eg fann i åkeren.
Me er av dei som høyrar
og ikkje skjønar,
av dei som ser
og ikkje skjelnar,
men du som har øyre å høyra med, høyr.

For dagane er fleirfarga og florlette,
alvorlege og tunge.
Eg kneler i det høge graset
medan ein katt går forbi
på mjuke potar
med løfta hale.

Eg kneler
med ei bøn om nåde
til å gripa lyset,
til å bera det som ei eldkule i hendene mine.

Så tek eg timane ned frå klessnora
og set i gang med det store arbeidet
å bretta dei slik at dei får plass i skapet.

Heidi